((ای کاش هیچ گاه نگاهمان با هم آشنا نشده بود...
ای کاش هرگز ندیده بودمت و دل به تو دل شکن نمی بستم.
ای کاش از همان ابتدا، بی وفایی و ریا کاری تو را باور داشتم انتظار باز آمدنت،
بهانه ای برای های های گریه های شبانه ام شد و علتی برای چشم به راه دوختن
و از آتش غم سوختن و دیده به درد دوختم... ))
 
امّا امشب می نویسم تا تو بدانی که دیگر با یادآوری اولین دیدارمان چشمانم پر از اشک نمی شود.
چون بی رحمی آن قلب سنگین را باور دارم.
 
امشب دیگر اجازه نخواهم داد که قدم به حریم خواب ها و رویاهایم بگذاری...
چون این بار، ((من)) اینطور خواسته ام، هر چند که علت رفتن تو را نمی دانم
و علت پا گذاشتن روی تمام حرفهایت را...
 
باور کن...
 
که دیگر باور نخواهم کرد عشق را... دیگر باور نمی کنم محبت را...
و اگر باز گردی به تو نیز ثابت خواهم کرد...

                          نظر یادتون نره ها!!!!!

يکي داشت و يکي نداشت!

اوني که داشت من رو تو بودي و اوني که تو رو نداشت من بودم...

يکي خواست و يکي نخواست!

اوني که خواست با من بودن رو تو بودي و اوني که بي تو بودن رو نخواست من بودم...

يکي گفت و يکي نگفت!

اوني که گفت دوستت دارم تو بودي و اوني که دوستت دارم رو به هيشکي جز تو نگفت من بودم...

يکي موند و يکي نموند!

اوني که موند با من، تو بودي و اوني که بدون تو نمي تونست بمونه من بودم...

يکي رفت و يکي نرفت!

اوني که رفت توی قلب من، تو بودي و اوني که به خاطر تو توی قلب هيچ کس نرفت من بودم...

  تقدیم به مهتاب شبهای تنهائیم

فصل حقیقی عشق لحضه ای است که

                                                              در میابیم که تنها ماییم که عاشقیم...

و کس دیگری چون ما عاشق نبوده است!

                                                    و هیچکس دیگر نیز چون ما عاشق نخواهد بود

برای امروز و فردا عهد می بندم نهایت شادی را به تو هدیه کنم

عهد می بندم. نه در صداقت تو شک کنم و نه بی اعتماد

بلکه حیات تو را با رشد و ژرفای بیشتر غنا بخشم

عهد می بندم. هرگز تلاش نکنم تا تو را تغییر دهم

بلکه تغییراتی را که خود می پذیری بپذیرم

و محبت تو را می پذیرم بی آنکه دغدغه فردا داشته باشم

چون میدانم . فردا...

                                      بیش از امروز دوستت خواهم داشت          

                                                  همتون دوست دارم مواظب خودتون باشینا!!!!!

                                           بای بای 

و بعد از رفتنت

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی تو را با لهجه ی گل های نیلوفری صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گل هایی که در تنهایی ام رویید با حسرت جدا کردم

و تو در پا سخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی :

دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی

و من تنها برای زیبایی آن چشم

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

همین بود آخرین حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشم هایم را بر روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم

نمی دانم چرا رفتی

نمی دانم چرا شاید خطا کردم

و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا تا کی برای چه

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنچره با مهربانی دانه برمی داشت

تمام بال هایش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشم هایم خیس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی داشت

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آنکه می دانم  تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام

برگرد !

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت :

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی ما بین اشک و حسرت وتردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سردست

و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا ؟

شاید به رسم و عادت و پروانگی مان باز

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

نوشته های یه مرد عاشق

وقتی 15 سالت بود و من بهت گفتم که دوستت دارم ...صورتت از شرم قرمز شد و سرت رو به زیر انداختی و لبخند زدی...

وقتی  که 50 سالت شد و من بهت گفتم که دوستت دارم  تو همونجور که بافتنی می بافتی

 بهم نکاه کردی و خندیدی

وقتی  60 سالت شد بهت گفتم که چقدر دوستت دارم و تو به من لبخند زدی ...

وقتی که 70 ساله شدی و من بهت گفتم دوستت دارم در حالی که روی صندلی راحتیمون نشسته بودیم من نامه های عاشقانه ات رو که 50 سال پیش برای من نوشته بودی رو می خوندم و دستامون تو دست هم بود ..

                                                     

مناجات نامه رايانه ای

ای خدا Hard دلم Format مکن .................................... Filed من را خالی از برکت مکن

Option غم را خدايا On مکن ........................................ File اشکم را خدايا Run مکن

Deltree کن شاخه های غصه را .................................... سردی و افسردگی را هر سه

Jumper شادی بيا تا Set کنيم ..................................... سيستم اندوه را Reset کنيم

نام تو Password درهای بهشت ................................... آدرس ايميل Email سايت سرنوشت

ای خدا روز ازل Cad داشتی ......................................... Mouse بود اما مگر Pad داشتي

که چنين طرح 3D می زدی .......................................... طرح خود بر روی CD می زدی

تا نيفتد Bug در انديشه مان ........................................ تا که ويروسی نگردد ريشه مان

ای خدا از ما ايمن فرست ............................................ بهر دلهای پر آتش Fan فرست

ای خدا حرف دلم با کی زنم ........................................ Help می خواهم که F1 می زنم

و به جاش یه زخم همیشگی به قلبت هدیه داد

زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت بشی

حس کنی 

هنوزم دوسش داری

چقد سخته

که دلت بخواد سرت رو باز  به دیواری تکیه بدی

که زیر آوار غرورش همه وجودت له شد

چقد سخته تو خیالت ساعتها باهاش حرف بزنی

اما وقتی دیدیش هیچی به جز سلام نگی

چقد سخته

وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هات خیس کنه

اما مجبور بشی بخندی تا نفهمه هنوزم دوسش داری

چقد سخته

که گل آرزوهات تو باغچه دیگری ببینی

و هزار بار تو خودت بشکنی

و اون وقت آروم زیر لب بگی

گل من باغچه نو مبارک.

آدمک آخر دنياست بخند
         آدمک مرگ همينجاست بخند
                دست خطي که تو را عاشق کرد
                        شوخيه کاغذي ماست بخند
                                 آدمک خر نشوي گريه کني
                                         کل دنيا سراب است بخند
                                                 آن خدايي که بزرگش خواندي
                                                            بخدا مثل تو تنهاست بخند

آره تنهاست ولی دیگه

هیچ وقته هیچ وقت سراغش نیا

چون دیگه طاقت نداره